Wij bevinden ons in 2040, op de tentoonstelling: “Uitgestorven bedrijven uit het afgelopen decennium”.
De eerste golf van bedrijven die het niet hebben gered: de voor de hand liggende gevallen.
- Bedrijven die de energietransitie negeerden.
- Bedrijven die Industry 4.0 oversloegen.
- Bedrijven die verslaafd bleven aan single-use plastics.
- Bedrijven die AI onderschatten.
- Bedrijven die cybersecurity beschouwden als “een IT-probleem”.
En last but not least:
- Bedrijven die ervan uitgingen dat de toekomst zou lijken op het verleden.
Vier voorbeelden:
- De Energiedinosaurussen:
Zij geloofden dat fossiel gebaseerde productie onaangetast kon blijven totdat “iemand anders” de transitie zou oplossen.
Hun kosten explodeerden, klanten haakten af, regelgeving verstikte hen.
Zij stierven niet plotseling, maar verloren geleidelijk hun relevantie. - De Industry 4.0-sceptici:
Zij wachtten tot digitalisering “volwassen” zou worden.
Ondertussen automatiseerden, verbonden en versnelden concurrenten hen voorbij.
Toen zij uiteindelijk wilden starten, waren het benodigde talent en de investeringen vertienvoudigd. - De Plasticverslaafden:
Zij dachten dat duurzaamheid een branding-oefening was, geen operationele noodzaak.
Regelgeving, consumentendruk en schaarste aan grondstoffen bewezen het tegendeel.
Hun businessmodel werd simpelweg illegaal. - De AI-ontkenners:
Zij beschouwden AI als een hype, terwijl anderen het als brandstof gebruikten.
Binnen twee jaar werden productiviteitsverschillen onmogelijk nog te overbruggen.
Zij verloren niet door AI, maar door hun angst voor transformatie.
De tweede golf bedrijven die het niet heeft gered: de verrassingen die niemand zag aankomen.
Deze bedrijven waren anders. Hun falen was niet onvermijdelijk, maar ontstond doordat cruciale factoren onbeheerd bleven:
- Besluiteloosheid aan de top:
– Leiders die scenario’s bleven bespreken in plaats van ze te ontwerpen.
– Organisaties waarin elke beslissing consensus vereiste, terwijl de markt niet meer wachtte. - De val van onderinvestering:
– Onvoldoende capaciteit. Onvoldoende talent. Onvoldoende veranderkracht.
– Zij optimaliseerden zichzelf tot kwetsbaarheid.
– Hun concurrenten investeerden in veerkracht. - De cultuur van “goed genoeg”:
– Het waren geen slechte bedrijven.
– Het waren comfortabele bedrijven.
– En comfort is de eerste stap richting achteruitgang. - De onzichtbare concurrenten:
– Start-ups, cross-industry toetreders, tech-gedreven niche spelers, in 2025 stonden zij niet op de radar.
– In 2030 beheersten zij de markt.
De grootste factor:
Het leiderschap was niet voorbereid op Perma-Change.
De bedrijven die verdwenen, hadden geen gebrek aan strategie. Zij misten de snelheid om zich aan te passen.
Wil je meer lezen over de Perma-Change principes van AchieV?
